”د اور ځنګل”

Mohammad Nader Habibs foto.

سلیمان لایق

 

چا ویل چی خرابات به هدیره شی
او ساقی به له ملا سره دیره شی
چا لیدلی وو د ناز تازه ګلونه
چی غړی یی د باغوان په لاس اره شی
چا اټکل کړ چی د خدای د امن کور به
په سپین پوښو قاتلانو اجاره شی
چا ویل چی بیا به نوی منصور پاڅی
د خپل عشق په عبادت به غرغره شی
د هغه ناره به پورته شی له داره
ټول ځنګل به د اورونو فواره شی
هر مامون به د امان له کرښی ووزی
هره لویشت به انتقام ته تاتره شی
که حسین بیا په خپل هوډ کی قربانی شو
د دجلی سین به د وینو فواره شی
هیڅ تیری به پاتی نه شی بی ځوابه
که دا ټول جهان د عفوی نغاره شی
که د عدل ونه وچه شی لایقه
ژوند به مړ شی او جهان به هدیره شی

کابل
۱۵-۴-۱۳۸۶

یک صبحگاه  خونین در کابل زمین!

 

دکتر عارف پژمان

 
سنگ از بام آسمان ، افتاد
شیشه بر پای عابران افتاد
مادری، می دوید سرگردان
کودکی زار، از زبان افتاد
زندگانی نبود، بغضی تلخ
بردل و دشت و دودمان، افتاد
رنگ خون، آفتاب را آزرد
در دل شهر، داستان افتاد:
پس کجا شد بهار امن و امان؟
پس چرا عمر در خزان افتاد؟
ارگ کابل به استقامت صلح
مثل یک مرده، ناتوان ، افتاد
لاف فتح الفتوح زد « ناتو»

د پښتو ورځ د لایق شعر

Rohullah Alizais foto.

Rohullah AlizaiFölj

2 tim ·

حقایق دشعر په ژبه
د «پښتو» ورځ

یو آواره، یو سرګردان او یو پښتون یمه
زه د ژوندانه د ویر شپیلۍ د غمو یون یمه
یو ځلې سکندر زما هیواد تر پښو لاندې که
بل وارې عربو بې کلتوره بې وطنه کړم
وروسته بیا چنګیز په ما د ظلم لمبې بلې کړی
بل ځلې تیمور بې هدیرې او بې کفنه کړم
زه هر جهانګیر او هر وحشي یو ځل ځپلی یم
زه هر بې وطنه خپل وطن کې ځورولی یم

څو ځلې نیولی باچهانو هندوستان په ما
زه د هر جابر د هوس لار کی وژل شوی یم
څو واره له ډال او له خنجر او کمربند سره
یا رانیول شوی یا په نورو پلورل شوی یم
ما چې چاته تاج او سلطنت او واک ورکړی دی
زه بیا د هغه په لاس بندي یا شړل شوی یم
زما په ځیګر یشی زمانی لک پرهارونه دی
زما له خولې وتلي میلیونونه فریادونه دي

زما په مټ عربو ملتونه لاندې کړیدي
زما په زور بابر پراخ ملکونه رانیولي دي
زما په یون محمود د سومنات بتکده ماته کړه
زما په تیغ څوک مړه، څوک سلطنت ته رسیدلي دي
ما ته مګر توری لوږه، تنده، بدبختی راوړه
ډیر ځله مې یوې ګولۍ ډوډۍ پسې ژړلي دي
څوک چی فاتح شوی زه یی وره کې درولی یم
دا زما تقدیر دی زه تل وږی ګرزیدلی یم

نه نه زه غلط شومه ما څوک لاندغ کوی نشي
ما د چا قوت بربادوی او څملوی نشي
ما په غلامۍ کی له دې وروسته څوک ساتی نشي
ما له خپلې لارې اړوی او ګرزوی نشي
ما څوک په ګولیو او اورونو ماتوی نشي
اوس ستر ملتونه څوک خوړی او هضموی نشي
ما څوک خښوی، محوکوی او ورکوی نشي
زه اوس د پیړیو له خوبونو را ویښږمه
لږه دمه راکړه آزادي چې در رسیږمه

نور د چا لپاره ستر ښارونه ورانومه نه
وینی بهومه نه او چا ته څه ګټمه نه
یوه کونډه کومه نه او بل یتیمومه نه
دوست خپه کومه نه، دښمن خوشحالومه نه
بیا د چا لپاره خپل بچي حلالومه نه
بی له خلکو تر چا سر نه
ماته غوږ کې نوي حوادثو څه ویلي دي
ما ددې استاد درسونه ټول په زړه منلي دي

سلیمان لایق:

د انور خوستي ليکل شوی  حماسي شعر

 

وطنه آپه منل غر غرو مې قسم

په هغه پاکو عقيدو مې قسم

چی حيرت لاره ورته هيڅ نه وينم

هغه منزلته رسيدو مې قسم

آ د امو نه تر اټک پوری

په هغه دشتو اديرو مې قسم

آ چې تر نن پوری نوم بابا دی

آ د رحمن ديوان شعرو مې قسم

چی د تورې شرنگ يې په جهان خور وو

آ د خوشحال په ايرادو مې قسم

وطنه تا چی څوک وطن نه گڼي

دلته تا چی څوک مسکن نه گڼي

د هغه کور به هم اباد نه شي

آ د قران په اياتو مې قسم

آنوره څومره چی د کور برباد وي

هومره دی زياتی ايرادی پخی دي

آ دوطن په نوميالو مې قسم

 

دنارنج گلونه

 

 

دي غوړېدلي په بهار کې د نارنج گلونه
ښايسته د گلو په کتار کې د نارنج گلونه

مرسل شبوکه انتري او که نرگس کشمالي
امام د ټولو هر سهار کې د نارنج گلونه

له گلکڅونو يې کاروان د رنگ و بوى بارېږي
د سالارۍ راځي په شمار کې د نارنج گلونه

هر دسترخوان کې حلالېږي اشتها لپاره
مخکښ له ټولو دغه کار کې د نارنج گلونه

د ماليار وينې يې په پښو کې مجبورۍ تويې کړې
ځکه وتلي دي سينگار کې د نارنج گلونه

د ځورېدلي زړه د مينې محبت ډالۍ ده
که په اوربل کې دي که هار کې د نارنج گلونه

د ننگرهار له کلي کوره پورته کېږي عطر
دي په باغونو او په ښار کې د نارنج گلونه

د عطاري د عطرو خم يې حيران کړى ځانته
گډ دي په خونه د عطار کې د نارنج گلونه

جگړې ځپلي وطن غېږه کې ساتلي موږ ته
په ارغوان او په انار کې د نارنج گلونه

د گل سرخ د ميلې گل ته خلاصه غېږه ولاړ
کړي هر کلى يې ننگرهار کې د نارنج گلونه

گلونه ډېر دي مړاوي کړي وچکالۍ او جگړو
ولاړ سکروټو او انگار کې د نارنج گلونه

د نارنج سيمې د شاعر د غزل توري گلان
په تاسې شيندي په خپل وار کې د نارنج گلونه

ستاسې محفل ته لمن ډکه د نارنج له گلو
“قتيل” ولاړ ستايي اشعار کې د نارنج گلونه

عبدالروف قتيل خوږياڼى

پښتون ته

و

پ

لـه خـپل حـق نـه تیـریـدل مه بـوله صــبر
حرام مـه خـوره پـه غـریـب مه کوه کــبر
د کـورواکـې دې پـه خـپله لاس کې واخله
د غــلام سـړي بـه څـه وي خـونـد د قـبـر
چـې بـیـان د اوریــدو لـیـدو يــي بـنـد وي
ګـیـدړجــوړشـي کـه وي هـم له اصله بـبـر
ا صلـیـت لـه خـپـلـې ژبــې مـالــومـــیـږي
هـغــه ورک شـي چـې د ژبـې مـني جــبـر
چـې لـیکل لوسـتل په خـپله ژبــه نـه کـړي
لـیـونـي دي خـپـل تـنـدی وهــــي پــه تــبـر
داکمال دی چې څوک ډیرې ژبې زده کړي
خـپـله ژبـــه هـیـرول کـار دی د ګـــــــــبـر
پـښـتـانــه کـه د پـښـتـو تـپـوس ونـه کـــړي
پـه ژونـدیـنـي بـه يي ورک شي ځای دقـبر
چـې په سـوچ دپـښتـونه وي پـښـتون نه دی
خـد مـتګاره هـیڅ سـرکـوزې نـه د ی بـبـرو

شعر

که آسمان دې د زمري په خوله کې ورکړي
د زمــري پـه خـوله کې مـه پريږده هـمـت
که گـنـجـونـه د قـارون درتـه امــبـار شي
پـه هـر لـور يـې غـورځـوه پـه سـخـاوت
خوشحال بابا

ښایسته افغانستان

v

د ښـــکلا ســاری یې کم دی یـو روڼ ستـوری د آسمان دی
پرهـر زړه ورباندې روغ شي څومره خوږ نـوم د جانان دی
که د غـرو رغـو وږمـې يـې خـوشـبـويـي راوړي لـمــن کې
تــه بــه وايـې لـه جـنـتـه بـــوي رالــوتــی د ریــــحـــان دی
پــه رضـا دوزخ تـه درومي خـو پــه زور جـنـت تـه نه ځي
دا صـفـت پـه دې نــړۍ کـې بـس ځــانګـړی د افــغـــان دی
و نـیـواک تـه يـې اغـیـار تـل رنګارنګ پــلـمې کړې جوړې
د آسـیـا زړه کې ځـلـیـږي ډېــر ښــایـسـتـه افـغـانـسـتان دی
له مــادي نـعـمـتـو ډکـې یـې د هــســکــو غــرو سـیـنې دي
ځکه هـر ځـواکـمـن خـونـخـوار يې د نـیـولـو پـه ارمان دی
چې مـنـصب له غـلـیـم غـواړي ورکـوي د خـپـل کــور واک
د هـغـه ســړي پــه خــټــه کې ژونــــدی کـلـه ایــمــــان دی
د وطـن د مــحـبـت ویـنـا يـې خـولـه کـې بـــده ښـــــــکاري
د هـغـو چـې شـخـصـي ګــټـې د غـــيــور اولـس تــاوان دی
تــاریـخـي ښـکلـي هـیـواد کـې چـې مـنـي د بـیـلـتون کرښه
د پـرديـو چـتـر لانـــدې پــردیــپـــــــــال لـــعــیـــن روان دی
چـې قــومـي مـخـالـفـت راپــــاروي د ورونــــو مـــنـــځ کې
مـخ بــه یــې تـور وي تـر ابــده نـه انسان دی نه افغان دی
ع. علیمي ۱۵/۱۲ / ۲۰۱۵