ګـیـلی

محمد يوسف خدمتگار

جانانـه پـوه شه چې هـر څه پـه خوله ویل ښه نه وي
له هـیڅ سرزوري نه د ټپ ملـحم غوښتـل ښه نه وي
چې مې هـــر لوری تـه بیايـي درسره یـمـه زړګــیه
سفــر کې پــه بې لارو لکـه غـلـه ورتـلل ښه نـه وي
د آرمان د بـیـدیـا ګـله بس له وړانـــدې راتـه خانــده
اغـیـار د زمانـې تـــه مسکــیـدل کــتـل ښـه نـه وي
خوږې میني راګـوره زه دې ځان باندې شکـي کـړم
د مـیـني لـه کـوڅـې نـه د مئـیـن شــړل ښـه نـه وي
یـادونـه دې جانانـه پــه وعـدو وعــدو زاړه شـول
د حل لاريي پیدا کړه ژوند پـه غـم بايلل ښه نـه وي
خـدمـتــګاره ځان تـیـار کـړه دجانان خـوالـه ورځـو
پــه میـنـه کې ګـیـلې ویـل پـلـمې کول ښــه نـه وي

روغتون

زما د اجمل خټک دا نظم ډېر خوښ دی !که غواړى تاسو  هم کولاى شئ ولولۍ!  

د لویو لویو قدرتونو ربه
یو تمنا ده اوریدی شې کنه
ستا د سکڼي سکڼي ماښام نه لوګۍ
د چا د زړه لوګۍ لېدی شې کنه
ستا د سیلو او طوفانونو په مخ
یو اسويلۍ دی درلیږل یې غواړم
ستا د چپو چپو سیندونو په نوم
لیمه را ډک شو څڅول یې غواړم
هسې نه چون د خولې ویستل کفر شي
هسې نه تاته ژړیدل کفر شي
ستا د جنت د نعمتونو نه زار
زه دلته اوږی په جهان ژاړم
ستا د دوزخ له لړمانو توبه
زه درته دا لړمانان ژاړم
دلته د ګېډې دوزخ تش ګرځوو
هلته شو ستا د دوزخونو خشاک
دلته ددغه قصابانو خوراک
هلته د هغه ښامارانو خوراک
نه مو ځان تور کړو او نه سپین پاتې شوو
نه د دنیا شوو نه د دین پاتې شوو
ستا د سنګینو فیصلونه قربان
ولې حیران یم کوم قانون اومنم
ته خو د خپل قارون په ځمکه منډۍ
زه دې په سر باندې قارون اومنم
ستا په رضا زما رضا ده ربه
کاڼۍ هم نفس پورې تړلۍ شمه
چې بل ښامار په خزانو اووینم
اخر انسان یم څنګه غلۍ شمه
را ډک شو زړه ایسارولې نشم
خوله ماته ښه ده خو ګنډلې نشم
ستا د جنت په تمه تمه چې مري
د هغه اوږو په سلګو مې قسم
په دی دوزخ کې یې نور نشم لیدی
ستا د رضوان په منارو مې قسم
یا خو د ځمکې په دې ارته سینه
ماته خپل ژوند زما جنت راکه
یا د نهر دوزخي مرګ نه مخکې
د یوې چغې اجازت راکه
چې دا ستا اوږي ستا په خوان ماړه کړم
یا په خپل ځان باندې قارغان ماړه کړم
“اجمل خټک بابا”

دپښتو ژبې یو لرغونی شاعر شیخ اسعد سوري (مړ۴۲۵ لیږدیز)

 

دلرغوني پښتانه لیکوال شیخ کټه علیه الرحمه له تاریخ سوري نه داسې روایت کوي چې اسعد سوري دافغانستان په غور کې اوسیده او د غور دواکمن امیر محمد سوري په دربار کې دقدر او عزت خاوند و.اسعد سوری په ۴۲۵ لیږدیز کال کې دزمینداور په بغنین کې چې اوس یې بغنی بولی مړشوی دی.ده دامیر محمد سوري دمړینې په ماتم کې یې یوه ویرنه ویلې ده:
دفلک له چارو څه وکړم کوکار(۱)
زمولوی(۲) هر ګل چې خاندي په بهار
هر غاټول چې په بیدیاغوړیده وکا
رژوی یې پاڼې کاندي تار په تار
ډیر مخونه دفلک څپیړه شنه کا
ډیر سرونه کا دخاورو لاندې زار
دواکمن له سره خول پریباسي مړشي
دبیوزلو وینې توی کاندي خونخوار
چې له برمه (۳)یې زمري رپي ځنګلو کې
له اکوبه (۴) یې ډاري تیرو (۵)جبار
هم یې غشي سکڼي(۶) ډال دژوبلورو(۷)
رستمان ځینې ځغلا کاندي په ډار
چې یې ملاوي نه کږیږي په غښتلیو
دافلک پرې وکړي څه کاري ګوزار
په یوه ګردښت یې پریباسي له برمه
نه یې غشی نه لیندۍ نه یې سپار(۸)
څه تیری څه ظلم کاندي ا ی فلکه
ستا له لاسه نه دی هیڅ ګل بې له خار
په ورژلو(۹) لور (۱۰)نه کړي په زړه کراړیه (۱۱)
پر نتلیو اوروي دغم ناتار
هیڅ روغی مې په زړه نشته ستا له ځوره
بیلوی په ژړا ژړ(۱۲)مین له یار
له تیریو دي اوښي څاڅي له اوریځیو
ځیني ژاړي په ورټ ورټ ستا له شنار(۱۳)
نه به لاس واخلي له ځوره نه به لورې(۱۴)
نه به ملا(۱۵)کړي له بیوزلو له ترار(۱۶)
نه به زړه وسوځوي په هیچا باندې
نه به پریوځي له ګر دښته له مدار
نه به وصل کړي مین له بل مینه
نه په درملي(۱۷) ټپونه دافګار
ستا دلاسه دي پراته ژوبل زګیروی کا
هر پلوته ټپي زړونه په ځار ځار
کله غوڅې کاندي مراندې (۱۸) دزړګیو
کله تیر باسي وګړي هو ښیار
کله ټکې (۱۹) واچوي پر نا زولیو
کله څیري کړي ګریوان دنمنځي چار(۲۰)
کله غورځوی واکمن دپلازونو(۲۱)
کله کینوي په خاورو کې بادار
زموږ په زړونو دې نن بیاوویشته غشی
ودې ژوبلل(۲۲) په دې غشي سل هزار
پرسوریو باندې ویر پریوت له پاسه
محمدواکمن چې لاړ په بل دیار
یو وار شو اسیر په لاس د میر څمنو(۲۳)
انتقال یې وکړ قبرله بل وار
په سماو (۲۴) يې ودان آهنګران و
په ټیکنه(۲۵)پر درست جهان اوڅار(۲۶)
دمحمود دژوبلورو(۲۷) په لاس کیوت
چې غزني ته يې بوتلی په تلوار
ننګیالیو لره قید ،مړینه ده ځکه
ساه یې والوتله هسک ته پر دې لار
ترنړۍ یې غوره خاورې هدیره کا
دزمریوپه بیړیو(۲۸) کله وي څوار(۲۹)
په دې ویر دغور وګړي تور نمري(۳۰) شول
په دې ویر رڼا تیاره شوله دښار
ګوره څاڅي رڼې اوښکې له دې غرونو
دا کړونګي(۳۱)ساندې (۳۲)لی (۳۳) په شورهار
نه هغه زرغا (۳۴)د غرونو دبیدیا ده
نه دزرکو په مسا (۳۵) دی کټهار
نه غاټول بیا زرغونیږي په لا ښونو (۳۶)
نه بامی(۳۷) بیا مسیده کا په کهسار
نه له غرجه (۳۸)بیا ر اځي کاروان دمشکو
نه رادرومي غورته بیا جوپې(۳۹) دشار (۴۰)
دپسرلي اوري تودي اوښي تویوینه
مرغلرې په نیسان نه کړي نثار
داپه څه چې محمد لاړ له نړیه
په ویرنه(۴۱)یې سور غر ټول سوګوار
نه ښکاریږي هغه سوردسور (۴۲) په لتو(۴۳)
نه ځلیږي هغه لمر پر دې دیار
چې به نجلیو به نڅا پکې خندله
چې به پیغلوکا اتڼ قطار قطار
هغه غر په ویر ناتار دواکمن کښیووت
هغه غر شو دجاندام (۴۴) غوندې سوراړ(۴۵)
لاس دې مات شه ای فلکه چې دې وکا
محمد غوندې زمری دمړینې ښکار
شین زړګی فلکه ولې لا ولاړ یې؟
ای د غور غرونوپه څه نه شوئ غبار
ځمکې ولې په ریږد لو (۴۶) نه پریوځې
لاندې باندې شه چې ورک شي داشعار
چې زمري غوندې واکمن ځي له جهانه
چې څوک نکړي په نړۍ باندې قرار
سخ(۴۷) په تا ای محمده دغور لمر وې
په نړۍ به نه وي ستا دعدل سار (۴۸)
ته پر ننګه وې ولاړ په ننګ کې مړ شوې
هم په ننګه دې په ننګه کا ځان جار
که سوري دې په تګ کاندي ویرمن شول
هم به ویاړي ستا په نو ستا په ټبار(۴۹)
په جنت کې دې وه تون (۴۱)زموږ واکمنه
هم په تادې وي ډیر لور دغفار
————————-
ددې شعر دځینو لغتونو ژباړه :
۱- کوکار=فریاد
۲- زمولوي= مړاوی کوي
۳-برمه=شان او شوکته
۴- اکوبه=شان اوشوکت او جلال
۵- تایرو=تیري کوونکی او ظالم
۶- سکڼي=غوڅوي
۷- ژوبلورو =جنګیالیو
۸- سیار= سپر
۹- ورژلو= غمجنو
۱۰-لور=پیرزوینه
۱۱- زړه کراړیه = زړه سختي
۱۲- ژړا ژړ=شور اوفریاد
۱۳=شنار=ظلم
۱۴- لوري =پیرزوینه
۱۵- ملا=ملګرتیا
۱۶- ترار= ویره او اضطراب
۱۷- درملي = درملنه او تداوي
۱۸-مراندې =رګونه
۱۹- ټکې=تندر
۲۰- نمنځي چار=عابد او زاهد
۲۱- پلازونو = تختونو
۲۲- ژوبلل= زخمی کول
۲۳- میر څمنو = دښمنانو
۲۴- سماو =عدالت او انصاف
۲۵-ټیکنه= عدل او انصاف
۲۶-اوڅار-ظاهر او ښکاره
۲۷-ژوبلورو=جنګیالیو سپاهیانو
۲۸- بیړیو=زولنو
۲۹-څوار=صبر
۳۰-تورنمري =هغه څوک چې دچاپه ویر کې تور کالي اغوندي
۳۱-کړونګی=آبشار ،ځړوبی
۳۲-ساندې= به زوره زوره چیغې
۳۳-لی=لولي
۳۴- زرغا=شینوالی
۳۵-مسا=مسکا
۳۶-لاښونه=دښتې او دغره ډډې
۳۷-بامی= دیوه ګل نوم دی
۳۸-غرجه=غرجستانه
۳۹-جوپې= قافلې
۴۰- شار= دغرجستان دمشرانو لقب و
۴۱- ویرنه = ماتم
۴۲- سور= خوښي
۴۳- لتو = ځمکې،سرزمین
۴۴-جاندام=دوزخ
۴۵-سوراړ= وچه اوتوده دښته
۴۶-ریږدلو= زلزلو
۴۷- سخ=خوښۍ دې وی ستا پرحال
۴۸-سار =ساری
۴۹-ټبار =ټبریا کورنۍ
۵۰-تون=ځای

عالمي صاحب

چې پښتون وايي “زنده باد پاکستان!”
خـدايـه غټـه لکۍ ورکـړې د حـيـوان
پـه دعـا د بـيـټ نـيـکـه دی زيـږيدلی
د وګړی پر ځاي خـر په خوله گويان
څوارلسمې د آگست تـه چې نڅيږي 
په هغه کې نـه پښتو شته نه ايمان
چې د خپلې غلامۍ کلـيزه لمانځي
هسې بـل غلام و چيرې په جهان?
عظم الدين عليمي

افغانستان دولت?

د

چـې تـرهـگـر او لـنـډغـر يـې درد د سر وي
نـامـسـئـولـه وسـلـوال يـې پر خپل سر وي
د نــيــواک قـــوي پــنــجــه وي مـسـلــطـه
نـيـت پـيـچـلـی او مـرمـوز د نـيـواکـگر وي
غــاصــبــيــن او مــفــسـديـن آزاد اتـڼ کړي
لـوټ تـالان يـې پـر کـانـونـو روڼ سحـر وي
بيت المال په کې څو غله کړي حيف و ميل
ښـه څـرگـنـد يـې د ځـنـگـلـونو قاچاقبر وي
رشـوتـخـور تـه څـوک مجـرم ويلی نـه شي
د وژنـــــو تــښــــتــونــو پــلـيـــد شــــر وي
څـه والـيـان سـواره پـر آس د خـپـلـسـريـو
اطـاعت د اولــو الامــر نــه مــنــکـــــــر وي
د پــرديــو نـــازولـــي گــوډاگــيــان شـــــي
قــانــون مــاتــي مـلــي گـټـو تـه ضـرر وي
مـسـئـولـيـت نـه گـريـزان رتـبـې يې لـوړې
بنـد واټونه کړي چې گټو ته يې خـطر وي
پـر قـومـي بنسټ يې جوړ بدرنگ ترکـيب
د وړتـيـا سـؤال غـورځـيـدلـی له نـظـر وي
د قــومـي مـامـلـه گـرو وي اغـــېـز سـتــر
نـازدانـه پـه کې د قـوم هـر ســوداگــر وي
د وړتـيـا مـعـيــار پـايـمـال پـر روابــطـــو
خـوانـدگان نـاخـوانـدگان يـې بـرابـر وي
غوړه مال هم غوړې څڼې پـه کې گــرځي
لاسبـوسۍ او بـوټـپـاکۍ نه يې ثـمــر وي
مــلا مــاتــه مــايــوســي کـړي د وگــــړو
ځوانان تښتي پر اوږدو لارو يې سفـر وي
ځـيـنـې پـريـوځـي و سـايـو د ديوالـو تـه
پــر تـاريـاکـــو هـيـروئـيـنـو مـخــــــدر وي
دغـه شـان نـاکـام دولـت تـــه دعـا وکــړئ
چـې سـپـيـڅـلی انسان وځلـيـږي لـمر وي
پولادي د يوال په څېر يې تر شا سپر شئ
افـغـانـانـو چـې غـنـي پـر سـتـونزو بـر وي
عظم الدين عليمي

راځه چې سره يو شوو !

 

راځه چې سره يو شوو ، فريادونه سره يو کړو
د رزم په ډګر کې سنګرونه سره يو کړو
ښادۍ سره شريکې کړو ، غمونه سره يو کړو
دا بېلې بېلې لارې ، قدمونه سره يو کړو
دا هڅې سره يو کړو ، دا هوډونه سره يو کړو
په زړونو کې سپېڅلي ارمانونه سره يو کړو
راځه چې سره يو شوو ، پيلامه د اوښتون شوو
ويده ګلونه پاڅوو ، وږمه د سباوون شوو .
* * *
ناره د آزادۍ ګوره سندره د زنځير شوه
د نورو اراده وه ، موږ ته کرښه د تقدير شوه
زموږ د ګلو پاڼه ، د بل باد د بل بهير شوه
شيبه د خوشالۍ ، د ماتمونو شوه د وير شوه
د مينې ترانه وه ، لاړه پوله د توپير شوه
د خلکو د ژوند لاره ، په پردي قلم تصوير شوه
وطن په اور کې کېناوه د وينو سوداګرو
يو څو « قهرمانانو » څو بې لارې زورورو .
* * *
تر څو به دا تنکي تنکي ګلونه په اور سوزي
تر څو به مو سپېڅلي ارمانونه په اور سوزي
تر څو به د وطن غېږه د سرو وينو درياب وي
تر څو به ځوانې هيلې ، تکلونه په اور سوزي
تر څو به مو زخمي غرور لاس ټيټی د پردو وي
تر څو به مو سپېڅلي باورونه په اور سوزي
راځه چې وطن وباسو د وينو له دريابه
له درده ، له ماتمه ، د پېړيو له عذابه .
* * *
داڅه راباندې وشول ؟ زه خو زيری د بهار وم
جذبه وم ، ولوله وم ،حماسه وم ، افتخار وم
د تورې شپې په زړه کې لکه ستوری د سهار وم
پر خپل قامت ولاړ وم دنګه ونه د چنار وم
منصور ومه په خپلو وينو سور ، ښکلا د دار وم
بڅرکی د غيرت ومه ، سکروټه د ايثار وم
دا څه راباندې وشول ، اوس له هر باده ، رپېږم
له خپله ځانه تښتم ، له خپل سيوري نه ، ډارېږم .
* * *
راځه چې سره يو شوو ، هنګامه شوو د بريو
آزاد کړو دا اسير وطن ، د ظلم له کړيو
پر خړو دښتو وکرو اروا د پسرليو
د باغ ذهن کې وسپړو خوبونه د غوټيو
د ګل پر پاڼو وليکو غزلې د مستيو
شيبې د خوشالۍ کړو ، ماتمونه د پېړيو
راځه چې يو تصميم ، يوه جرګه يو انتخاب شوو
راځه چې يوه خوله ، يوه خبره ، يو ځواب شوو .
راځه ! چې سره يو شوو ! .

پورتنی شعر د پښتو ژبی د یو متبحر او په وطن او خلکو او ولسونو مین شاعر ، لیکوال او سیاستوال ګرا ن مشر صدیق کاوون دی ، په پورتنی شعر کښی دافغانستان تاریخ او د افغانی ټولنی کثیرالبعدی فلسفه پرته ده . په دقت سره یی ولولی او سوچ پری وکړی ، چه ملی یووالی زمونږ د ټولنی څومره ضروری او بنسټیز ضرورت دی !

راځه چې سره يو شوو ، هنګامه شوو د بريو

آزاد کړو دا اسير وطن ، د ظلم له کړيو

پر خړو دښتو وکرو اروا د پسرليو

د باغ ذهن کې وسپړو خوبونه د غوټيو

د ګل پر پاڼو وليکو غزلې د مستيو

شيبې د خوشالۍ کړو ، ماتمونه د پېړيو

راځه چې يو تصميم ، يوه جرګه يو انتخاب شوو

راځه چې يوه خوله ، يوه خبره ، يو ځواب شوو .

راځه ! چې سره يو شوو ! .

ګران کاوون صاحب ته ښه روغتیاء او اوږد عمر غواړو !

«رهبر»

سليمان لايق

 

ما اقتدا ورپسی وکړه چی رهبر به وی
لکه چی وایی په هرڅه باندی خبر به وی
د ترږمیو د دوران یو زړه ور به وی
د سختو ورځو د جنګونو د سنګر به وی
د تالا شویو پرګنو یو منور به وی
د پاڅیدلو افغانانو د باور به وی

زه غولیدلی وم په لوبو د یو غل باندی
ما غاړه ایشی وه په توره د اجل باندی

ما ولسونه رابلل او درول می پسی
ما ویده خلک ویښول او خوځول می پسی
ما جنګی ورونه راوستل لښکرول می پسی
څوک به چی پاتی شوو په لار کی رسول می پسی
که به له کرښی نه کاږه شول سیخول می پسی
ما ننګول، ډله کول او سمول می پسی

ما یوه کپچه مار ته غاښونه د چیچو ورکړه
ما بی وزرونو ته وزر د الوتو ورکړه

کارغه به کله سندرغاړی د باغونو نه شی
د غار ګیدړ به توریالی د میدانونو نه شی
د قدرت غل به خدمتګار د ولسونو نه شی
وطن فروش به محافظ د وطنونو نه شی
د لرګی تیغ به د رستم د ګوزارونو نه شی
لږ می خړوب کړه چی دا غم می د کلونو نه شی

ساقی د تا د لیونتوب له پیمانی نه قربان
ستا د رنګینی مشغولا له یارانی نه قربان

ماوی د زړه غم به څه کم شی خو ناسور شو پسی
ماوی ولس به په تن پټ شی خو لا چور شو پسی
زموږ ګلزار وطن ته ګوره چه تنور شو پسی
دوزخ د مرګ او د زندان او د ترور شو پسی
یو کپ ډوډی د اجانبو ته مجبور شو پسی
دا روغ زړګی می له غمونو نه رنځور شو پسی

د زیارایستونکو په نوم موږ ته جلادان راغله
په بله بڼه پخوانی داړه ماران راغله

کابل ۸-۴-۱۳۵۹

Alhaj Abdull Raziq Andars foto.

“د اور ځنګل”

Mohammad Nader Habibs foto.

سلیمان لایق

 

چا ویل چی خرابات به هدیره شی
او ساقی به له ملا سره دیره شی
چا لیدلی وو د ناز تازه ګلونه
چی غړی یی د باغوان په لاس اره شی
چا اټکل کړ چی د خدای د امن کور به
په سپین پوښو قاتلانو اجاره شی
چا ویل چی بیا به نوی منصور پاڅی
د خپل عشق په عبادت به غرغره شی
د هغه ناره به پورته شی له داره
ټول ځنګل به د اورونو فواره شی
هر مامون به د امان له کرښی ووزی
هره لویشت به انتقام ته تاتره شی
که حسین بیا په خپل هوډ کی قربانی شو
د دجلی سین به د وینو فواره شی
هیڅ تیری به پاتی نه شی بی ځوابه
که دا ټول جهان د عفوی نغاره شی
که د عدل ونه وچه شی لایقه
ژوند به مړ شی او جهان به هدیره شی

کابل
۱۵-۴-۱۳۸۶

یک صبحگاه  خونین در کابل زمین!

 

دکتر عارف پژمان

 
سنگ از بام آسمان ، افتاد
شیشه بر پای عابران افتاد
مادری، می دوید سرگردان
کودکی زار، از زبان افتاد
زندگانی نبود، بغضی تلخ
بردل و دشت و دودمان، افتاد
رنگ خون، آفتاب را آزرد
در دل شهر، داستان افتاد:
پس کجا شد بهار امن و امان؟
پس چرا عمر در خزان افتاد؟
ارگ کابل به استقامت صلح
مثل یک مرده، ناتوان ، افتاد
لاف فتح الفتوح زد « ناتو»

د پښتو ورځ د لایق شعر

Rohullah Alizais foto.

Rohullah AlizaiFölj

2 tim ·

حقایق دشعر په ژبه
د «پښتو» ورځ

یو آواره، یو سرګردان او یو پښتون یمه
زه د ژوندانه د ویر شپیلۍ د غمو یون یمه
یو ځلې سکندر زما هیواد تر پښو لاندې که
بل وارې عربو بې کلتوره بې وطنه کړم
وروسته بیا چنګیز په ما د ظلم لمبې بلې کړی
بل ځلې تیمور بې هدیرې او بې کفنه کړم
زه هر جهانګیر او هر وحشي یو ځل ځپلی یم
زه هر بې وطنه خپل وطن کې ځورولی یم

څو ځلې نیولی باچهانو هندوستان په ما
زه د هر جابر د هوس لار کی وژل شوی یم
څو واره له ډال او له خنجر او کمربند سره
یا رانیول شوی یا په نورو پلورل شوی یم
ما چې چاته تاج او سلطنت او واک ورکړی دی
زه بیا د هغه په لاس بندي یا شړل شوی یم
زما په ځیګر یشی زمانی لک پرهارونه دی
زما له خولې وتلي میلیونونه فریادونه دي

زما په مټ عربو ملتونه لاندې کړیدي
زما په زور بابر پراخ ملکونه رانیولي دي
زما په یون محمود د سومنات بتکده ماته کړه
زما په تیغ څوک مړه، څوک سلطنت ته رسیدلي دي
ما ته مګر توری لوږه، تنده، بدبختی راوړه
ډیر ځله مې یوې ګولۍ ډوډۍ پسې ژړلي دي
څوک چی فاتح شوی زه یی وره کې درولی یم
دا زما تقدیر دی زه تل وږی ګرزیدلی یم

نه نه زه غلط شومه ما څوک لاندغ کوی نشي
ما د چا قوت بربادوی او څملوی نشي
ما په غلامۍ کی له دې وروسته څوک ساتی نشي
ما له خپلې لارې اړوی او ګرزوی نشي
ما څوک په ګولیو او اورونو ماتوی نشي
اوس ستر ملتونه څوک خوړی او هضموی نشي
ما څوک خښوی، محوکوی او ورکوی نشي
زه اوس د پیړیو له خوبونو را ویښږمه
لږه دمه راکړه آزادي چې در رسیږمه

نور د چا لپاره ستر ښارونه ورانومه نه
وینی بهومه نه او چا ته څه ګټمه نه
یوه کونډه کومه نه او بل یتیمومه نه
دوست خپه کومه نه، دښمن خوشحالومه نه
بیا د چا لپاره خپل بچي حلالومه نه
بی له خلکو تر چا سر نه
ماته غوږ کې نوي حوادثو څه ویلي دي
ما ددې استاد درسونه ټول په زړه منلي دي

سلیمان لایق: