ناکامورا د اتلولۍ نوم

 

ناکامورا د ودانۍ یو نوم شو

د ننګرهار د سمسورۍ یو نوم شو

د اسکېرلي، ځورېدلي بزګر

د نیکمرغۍ او خوشالۍ یو نوم شو

د ننګرهارو د بې پوښتنې خلکو

د پاملرنې، سورلوړۍ یو نوم شو

د وږو تږو په خالي دسترخوان

غلو دانو او د ډوډۍ یو نوم شو

د شاړو دښتو او مېرو لپاره

ناکامورا د اوبخورۍ یو نوم شو

د دښتې زړه چې پرچا نه سوځېده

همغه زړه اوس د نرمۍ یو نوم شو

په جل وهلو او اغزن ډاګو کې

د زراعت او مالدارۍ یو نوم شو

سیند چې له ډاګه مرور روان وو

د ډاګ او سیند د ملګرۍ یو نوم شو

د کار او زیار یوه بېلګه پاتې شوه

د هڅونې، کامیابۍ یو نوم شو

د افغانانو د تاریخ په پاڼه

د ملتونو د دوستۍ یو نوم شو

د جاپانیانو، افغانانو ترمنځ

د پیوستون او د ورورۍ یو نوم شو

زموږ د هر افغان په زړه او مغز کې

ناکامورا د اتلولۍ یو نوم شو

خو د دښمن په زهرجن ذهن کې

دغه اتل د دښمنۍ یو نوم شو

 

نوم دی ژوندی اوسه مراد کاکا

افغان وطن کې به وي یاد کاکا

دښمن دې تل اوسه برباد کاکا

افغان جاپان تل زنده باد کاکا

د ۲۰۱۹ کال د ډیسمبر ۵ مه

د ۲۰۱۹ کال د ډېسمبر ۵ مه

سرلوڅ مرادزی

د طالب واکمني

 

که طالب واکمني بیا ځلې خپره شي

پر هېواد به د تیارې لړۍ سپره شې

راڼه ستوري د اسمان به رڼا بایلې

سره تبۍ به د سپوږمۍ د مخ څېره شي

د لمر سترګه به ړنده شي رڼا ورځ کې

د رڼا او له تودوخې به سړه شي

یو عرم(۱) توپان به ګډ شي طبیعت کې

لاندې ځمکه، پاس اسمان به لوخړه شي

د وطن غرونه به پریوځي پر ځمکه

ټول سیندونه به له پیله اواره شي

اباسیند او اموسیند به بې اوبو شي

د سپينغر، پامیر لویا به مسخره شي

ټول وطن به شاړې دښتې شي له سره

نه به پاتې شنیلی نه منظره شي

څاروي، ژوی به په منډو منډوتېښتې

له مرغانو به خالي هره دره شي

د بلبلو غږ به ورک شي په چمن کې

تور کارغان به چم په چم باندې دېره شي

ځناور به په کوڅو کې ډلې ګرځي

پوه انسان به یا پاڼسي یا غرغره شی

د هېواد برم به پښو لاندې شي خاورې

افغانان به بیا، نړۍ کې اواره شي

د تاریخ او له تهذیب به لاس په سر شو

رانازله د وحشت به یو دوره شي

د ژوند نوم به له هېواده کډه وکړي

دا وطن به د ژوندیو هدېره شي

لوی ناورین به د افغان په برخلیک شي

ټول وطن به د سرو وینو فواره شي

سرلوڅ مرادزی

یادونه:

( ۱ )  اشاره په سبا سورې کې (۱۵ ــ ۱۶ ) ایتونو ته ده

بدل ملا

 

جومات کې د ځلموټو سره بوخت په مشغولا

محراب کې ملا ګېر شو د پیغلوټو په زنا

په ځمکه تندی ولي هر ماښام او هر سبا

په حورو او غلمانو پسې مړ شولو ملا

ملا له ذاته وږی او د عیش او چړچو تږی

مړښت او سړښت چیرې شي د داسې اشتها

قصې د جهنم او د دوزخ په مد و شد

وعظونه، افسانې د مار، لړم او اژدها

شمېره د دوزخو چې له حساب څخه وتلې

د ټول جهان په کچه ده د یو دوزخ لویا

که یو بلا ایله شي چې ځنځیر باندې تړلې

په یو اسویلي کش به کړي جهان او مافیها

لري یو کوچنی مار یې سل اویا زره سرونه

هر سر کې زهرجن غاښونه سل زره اویا

سختي د صراط پل چې له چړې ځینې تیره دی

ویښته ځینې نری دی د ملا صیب په وینا

ورتلل پرې خامخا دي او د تیښتې لار هم نشته

لوېدلي خلک وایې چې لېدلي دي ملا

خو ځینې تیریدای شي لکه تار ستنې له سومې

بې ډاره، بېخطره بس د سترګو په رپا

ملا چې شي ویشګر د ښو او بدو په تقسیم کې

ولسونه دې لاس پریمنځي له دین او له دنیا

ملا د رضایت پورې هر څه سره تړلي

دوزخ دی که جنت دی که ثواب دی که ګنا

ملا چې ناراضي وي جهان واړه ناراضي دی

مسلم دنیا کې نشته یا هندو دی یا پارسا

خو خپله ملا ځان بولې تر ټولو مستثنا

غلمان به وی او حورې، بل ملا او مشغولا

که لږ څه عقیده ملا لرلای په خپل وعظ

هیڅکله به بوخت نه وای په ګنا او په ختا

په خوله که وهي لاپې د ریښتیا او صداقت

عمل کې به ونه ګوري ملا څخه ریښتیا

جنت کې د شرابو او شېدو بیالو په تمه

ولسونه يې محروم کړل له ښېګڼو د دنیا

پیریان، دېوان، کوډګر که همدلي لري تر بله

ابلیس، شیطان، ملا دي سره وروڼه له پخوا

د خلکو په ذهنونو کې به پاک نه شي هیڅکله

که ووینځي ملا په ورځ کې، کونه په بیا بیا

حیران یمه ملا ته چې هغه کوي هم دا

لا حول ولا قوهّ دا څه کوي ملا؟

رقص

 

پتنګان د ډیوې عشق کې لولپه وي

د سپرلي وږمو ته ګل په ډنډر ناڅي

کرامت د انګور نه بولې نو څه دي

چې ساقي په لاس کې جام و ساغر ناڅي

هسې بوخت یم د خیالونو نندارتون کې

چار چاپېر راڅخه ټول بحروبر ناڅي

ځمکه لاندې په لړزه رامالومیږي

پاس اسمان کې راته ستوري، قمر ناڅي

توند بادونه، توپانونه به په لار وي

تورې وریځې چې د غرونو پر سر ناڅي

ښادي مه ګوره د هغه ملت ژوند کې

چې ملا ورته په ستیژ د ممبر ناڅي

د یو داسې ملک، وطن په لټه ګرځم

چې وګړي یې ماښام و سهر ناڅي

تګ مه نه شي د هغه محفل له منځه

چې جوړه راسره یوځای دلبر ناڅي

مازیګر مې د هغو نجونو یادیږي

چې لا هم يې منګوټي په ګودر ناڅي

ژوندون څه دی د یو څو شېبو فرصت دی

سبا هر څه د نیستۍ پر محور ناڅي

د دې خوب مانا به څوک راته تفسیر کړي

هندوکش سره پامیر او سپينغر ناڅي

د هغه جشن په تمه، هیله پایم

چې ځوانان پکې د لرو د بر ناڅي

سرلوڅ مرادزی

د لایق صیب نويیمې زیږد کلیزې ته ډالۍ

 

 

پښتنې میندې دې پاڅي زوی د ې راوړي

د لایق پشان یو ستر زوی د افغان

هسې زوی چې ویاړ، شمله د ټول ملت وي

ویاړ د ووړ وي، ویاړ د زوړ وي ویاړ د ځوان

که څه ویاړ دی، پیرزوینه یا لورنه

په ریښتیا سره يې لایق دی سلیمان

د ده شعر د زړه غږ دی د زیارکښو

د کارګرو، کسبګرو د د هقان

یوه شپېلۍ ده چې درو منځ کې غږیږي

د پونده وو، د شپنو د زړه داستان

پښتنې میندې دې هم خوښې وي کور کې

چې لایق لري د زړونو ترجمان

ټول شعرونه يې له یوه سره ترپایه

یو غورځنګ دی یو پاڅون دی یو ټکان

هر کلام يې یو صحنه د معرکې ده

له دښمن سره د لاس و د ګریوان

هر مصرع يې یو ترسیم دی یو انځور دی

د دښمن په کور د کاڼو د باران

یو تصویر دی چې ماهر عکاس اخیستی

له دښمن څخه چې تښتي له میدان

هر یو بیت يې تر ایرو لاندې سکروټه

د چوپتیا تر شا په لاره دی توپان

یوه چیغه د ازاد ملت د خولې ده

یو هیبت دی، زلزله ده یوهیجان

یوه کوکه ده، مقام له اسرافیله

هسې کړنګ دی، ته وا وچاودید اسمان

یوه څړیکه د تاریخ له پرهارو ده

یوه کړیکه ده د لروبر افغان

یو فریاد دی د مظلوم زړګي له تله

یو غبرګون دی د ظالم په لور هر ان

یوه کرکه له وحشت او بربریت ده

یو نفرت دی مقابل کې د شیطان

یوه مینه ده وروری ده خلکو منځ کې

یو دوستي سراسري ده د انسان

هر یو شعر يې په ښکلا تر نورو ښکلی

خزانه یې د ښکلاوو ده دېوان

یو ډېوه ده چې به تل مدام بلیږي

ترې جاریږي به د شعر پتنګان

یو شغله ده چې رڼا به يې ابدي وي

یو لمبه ده جګه شوې تر اسمان

هسې ګل دی چې به تل بڼ کې تازه وي

نه يې باد شي رژولی نه خزان

هر غزل به یې په زړونو کې خوندي وي

څو چې یو پښتون ژوندی وي په جهان

زمانې که موږ ته تېر وخت خوشال راکړ

ستر لایق زموږ د وخت دی خوشال خان

شعروزمه خیالونه

مینه او رضا

مینه او رضا

زما خو ټول ځان او زړه تا سره دی

دا راته وایه ستا زړه چا سره دی

وايې چې یو زړه نه، لار بل زړه ته وي

د پښتو دا متل ریښتیا سره دی؟

د ژوند او مرګ واک مې ستا پښو کې ایښی

دا واک بل چا، نه مسیحا سره دی

د سرښندنې دومره پورته حد کې

یو نیم لېدن دې هم په غلا سره دی

لامل د ټولو انساني ښېګڼو

د ځان او زړونو په صفا سره دی

ژوند د جوړښت او درناوۍ یو نوم دی

ژوند په همدې مفهوم، مانا سره دی

ستا په رضا کې بس رضا ده  زما

ژوند زموږ دواړو په رضا سره دی

شعروزمه خیالونه

 

د خپلواکۍ په ویاړ

 

د لاجوردو د یاقوتو په کان ناسته

د خپل ځان، خپلې استۍ نه بې خبر يې

د معدنو خزانې دې تر پښو لاندې

منطقه کې یو شتمن هېواد د لمر يې

منابع د انرژۍ لري پریمانه

داسې زیرمو کې بډای په لروبر يې

مست سیندونه دې میرو، دښتو کې ځغلي

په درو، دښتو خاوند د کښت و کر يې

که ویالې دې په میرو، دښتو سپرې کړې

د دې سیمې یو شتمن ملک د اوبخور يې

موقعیت د خپل هېواد دې بېنظیر دی

په همدې لامل مدام زیر خطر يې

څلور لارې د فرهنګ او تجارت يې

د وستون کړۍ د سیمې سراسر يې

د ختیځ او لویدیځ لار بې له تا نشته

د سهیل او قطب منځ کې لکه ور یې

د قومونو منځ کې ورور د هر یو قوم يې

په دوستۍ او په ورورۍ کې زړور يې

مینه لورې، مینه غواړې، مینه پالې

ګاونډیو سره خوږ او د زړه سر يې

زیات و کم چې ځان ونه ګڼې له چانه

په هر څه کې مساوي او برابر يې

که دنیا دې نن په کور کې میلمنه ده

دا په دا چې په دنیا کې معتبر يې

تربګني او دښمني در څخه لیرې

خو دښمن ته لکه غشی په ځیګر يې

د هویت نښان دې هسک په ټوله سیمه

ملتونو منځ کې دنګ لکه سپين غر يې

خپلواکۍ سره دې مینه ازلي ده

د خپلواکو قومو منځ کې سرلښکر يې

په دا هسې رنګ استي چې بخت درکړې

بیا له خپله بخته ولې مرور يې

دې بډای ملک او تاریخ سره حیران یم

په نس وږی هر ماښام او هر سهر يې

تر څو راز د خپل کمښت باندې پوه نه شې

تر هغو به در په در، خاورې پر سر يې

مدیریت کې دې بدلون او سمون راوړه

نن د ځوان نسل له مټو برخه ور يې

شعروزمه خیالونه

دګران هیواد خپلواکی دسلمی پرتمینی کلیزی په ویاړ.

دګران هیواد خپلواکی دسلمی پرتمینی کلیزی په ویاړ… !!! 🌹🌹🌹🌹
ګرانه وطنه ستا سلمه خو زه درنه لیری یمه !
ایمانه ! ځانه ! ګران وطنه خو درنه لیری یمه !!
ستا دباران په څاڅکو ،څاڅکو دی قسم وی زما
ستاوچکالی په شان در تږی یم خو لیری یمه !! 
ستا د سلمی ماذدیګر می ديارانو منځ کی
قرغه ،پغمان کی می لمانځلی درنه لیری یمه !!
ببوزی ږیری دا بګوی دکربړو نسل …
دا ځناور دی څوک داړی څوک دی چیچی زه درنه لیری یمه !!
ستا لویو لارو کی یی ښخ کړل په تکبیر ماینونه
دخدای په نوم دی قتلوی خو درنه لیری یمه !!
ستا مکتبونو ته اور واچوی ایره ایره شی

حجره جومات دی ورانوی خو درنه لیری یمه !!
طالب ، داغیش او I.S.I لکه چی سپی در غاپی…

دشعر سنګر کی ورته ناست خو درنه لیری یمه !!
ستا په فاریاب ، آمو پامیر باندی سوګند دی زما… ترګډ جیلمه به ورځو خو درنه لیری یمه !!

زمادژمی پلازمینی پیښوره ښاره…

لکه کابل داسی به خپل شی خو درنه لیری یمه !!
ایمان او ځان می یی وطنه د افغان وطنه…

پښتون وطنه دمنظور وزیرستان وطنه !!
اوس به درنه درته کوی داده دنن فیصله …
که سبا وار دټوپک راغی نو بیا دوطن فیصله !!! 🌹

وېده ملت ته!

 

ژمی تېر دی لا تر اوسه خبر نه يی

پسرلي پستو وږمو باندې ویښ نه شوې

د وږمو د الهامي زیرو تر څنګه

د باران په ترانو باندې ویښ نه شوې

د سپرلي بریښنا او تندر جوړ محشر کې

د اسمان په غرغړو باندې ویښ نه شوې

نور قومونو اوښان چوو کړل، کډې بار شوې

د کاروان په بارېدو باندې ویښ نه شوې

د تاریخ په هر تاوکښ او موړ کې ماته

په تکرار د تجربو باندې ویښ نه شوې

د سیالانو منځ کې پاتې له سیالیو

د سیالانو پیغورو باندې ویښ نه شوې

د خیرات او د بخښښ په تمه ناسته

د سوالونو په پیسو باندې ویښ نه شوې

نه له مغزه دې کار واخیست، نه له مټو

د دې دواړو په نېرو باندې ویښ نه شوې

د ویښتوب یو راز که خپل تاریخ کې نغښتی

د خپل تېر تاریخ لوستو باندې ویښ نه شوې

انتحار او انفجار دې ژوند تبا کړ

د دښمن په دسیسو باندې ویښ نه شوې

ای د مرګ په خوب پراته، وېده ملته

د پېړیو په اوښتو باندې ویښ نه شوې

اسرافیل که دې راویښ کړي، ژوند به تېر وي

د شاعر سویو نارو باندې ویښ نه شوې

شعروزمه خیالونه

 

د هیلو کاروان:

 

د ولسمشر غني د روانو هڅو په تړاو:

د غوټۍ د غوړېدو په انتظار وم

لا سپرلی راغلی نه وو خزان راغی

څو مې ځان راټولوه، جکړ له وېرې

له جکړه څخه مخکې توپان راغی

ما پخپله خوښه لار ځانته ټاکله

ناخبر له امریکې نه شیطان راغی

ما لا دم اخیستی نه وو له ټاکنو

ناڅاپي د جان کیري، ګل مرجان راغی

چې د نوي ژوند نادودې مې میلمه شوې

د زاړه ژوند په نادودو ارمان راغی

راځۍ لاره د هدف په لور کړو سیخه

په نېولې لار خو ډېرډېر تاوان راغی

څه امید په ټوکېدو، زرغونېدو دی

یو الهام راته د هیلو پنهان راغی

مسافرو بار مو وتړۍ چې ځو به

ومنزل ته مو د هیلو کاروان راغی

شعر وزمه خیالونه