وېده ملت ته!

 

ژمی تېر دی لا تر اوسه خبر نه يی

پسرلي پستو وږمو باندې ویښ نه شوې

د وږمو د الهامي زیرو تر څنګه

د باران په ترانو باندې ویښ نه شوې

د سپرلي بریښنا او تندر جوړ محشر کې

د اسمان په غرغړو باندې ویښ نه شوې

نور قومونو اوښان چوو کړل، کډې بار شوې

د کاروان په بارېدو باندې ویښ نه شوې

د تاریخ په هر تاوکښ او موړ کې ماته

په تکرار د تجربو باندې ویښ نه شوې

د سیالانو منځ کې پاتې له سیالیو

د سیالانو پیغورو باندې ویښ نه شوې

د خیرات او د بخښښ په تمه ناسته

د سوالونو په پیسو باندې ویښ نه شوې

نه له مغزه دې کار واخیست، نه له مټو

د دې دواړو په نېرو باندې ویښ نه شوې

د ویښتوب یو راز که خپل تاریخ کې نغښتی

د خپل تېر تاریخ لوستو باندې ویښ نه شوې

انتحار او انفجار دې ژوند تبا کړ

د دښمن په دسیسو باندې ویښ نه شوې

ای د مرګ په خوب پراته، وېده ملته

د پېړیو په اوښتو باندې ویښ نه شوې

اسرافیل که دې راویښ کړي، ژوند به تېر وي

د شاعر سویو نارو باندې ویښ نه شوې

شعروزمه خیالونه